Jednym z najważniejszych artystów wymienionych w katalogu wystawy „Drukarstwo nowoczesne" jest László Moholy-Nagy (1895–1946).
Węgierski konstruktywista działający w Niemczech. Studiował prawo na Uniwersytecie w Budapeszcie. W czasie I wojnie światowej, w trakcie której walczył w armii węgierskiej. W 1920 roku wyemigrował do Berlina, gdzie utrzymywał kontakty z ruchem dadaistyczno-konstruktywistycznym. Od 1923 roku wykładał w Szkole Architektury i Projektowania założonej w 1919 roku przez Waltera Gropiusa – Bauhaus. Był szczególnie aktywny w dziedzinie malarstwa, rzeźby, fotografii, filmu, scenografii i typografii. Podobnie jak Lisicki – członek Towarzystwa Typograficznego im. Gutenberga. Był inicjatorem serii publikacji Bauhausu i typografii funkcjonalnej w drukach uczelni. W pierwszej książce „Staatlisches Bauhaus Weimar 1919-1923" znalazł się jeden z pierwszych, a zarazem ważniejszych, tekstów Moholy-Nagya dotyczący drukarstwa pt. „Typografia jako instrument komunikacji" (»Typographie als Instrument der Mitteilung«) będący credo typografii funkcjonalnej.

Dla Bauhauzu Moholy-Nagy opracował blankiety korespondencyjne, sygnet wydawnictwa uczelni, układ typograficzny prospektów i książek, między innymi jednej własnego autorstwa – „Malarstwo Fotografia Film" (»Malerei Fotografie Film«) z 1925 roku.
Opracowanie „Malerei Fotografie Film" tak jak pozostałych „Bauhausbucher", to znakomity przykład nowego drukarstwa.
W książce znalazł się ważny tekst Moholy-Nagya pt. „Typofoto" prezentujący założenia techniki służącej intensyfikacji przekazu. Był on już wcześniej publikowany w czasopiśmie „Gutenberg-Festschrifte" w roku 1924 oraz w zredagowanym przez Jana Tschischolda specjalnym numerze „Wiadomości drukarskich" poświęconym typografii awangardowej (»Typographische Mitteilungen«. Sonderheft »Elementare Typographie«. Leipzig 1925.)

Jako prezentacją możliwości tkwiących w połączeniu typografii i fotografii Moholy-Nagy przedstawia stworzony przez siebie w latach 1921-22 szkic do scenariusza filmowego pod tytułem „Dynamizm metropolii" (»Dynamik der Groß-Stadt«) właśnie z wykorzystaniem „typofoto". Praca ta, dzięki śmiałym kompozycjom z tekstu, linii i fotografii wprowadzającym asymetryczny (= funkcjonalny), zmienny rytm czytania oparty na podziałach płaszczyzny, dających skontrastowane ze sobą wielkości, może być uważana za manifest „nowej typografii". Utwór jest poprzedzony wstępem.